I. Wracam / Nareszcie 17!

Bilans: 540 kcal

Kawałek jabłka (22 kcal)

2 cukierki (49 kcal)

Placki ziemniaczane z gulaszem (469 kcal)

 

W pewnym sensie dietę zaczynam od nowa, więc i bloga chciałabym prowadzić od nowa. Chciałam założyć nowego, czystego. Ale zrezygnowałam. Szkoda mi miłych wspomnień stąd i tego jak bardzo mi pomagałyście. Dlatego zostaję tu, ale chcę by ta notka była jak u kogoś nowego wśród Was.

Nazywajcie mnie Shay. W moim świecie nic nie ma większego sensu. Żyję, by nie robić przykrości innym moim odejściem, nie dbam o życie, by nie robić nadziei sobie. Korzystam z życia, chociaż wiem, że na dłuższą metę nic mi to nie da. Po prostu chcę spróbować i robić to co czyni mnie szczęśliwą. Chociaż tyle chcę dla siebie - szczęście, jeśli muszę się męczyć na tym świecie.

Od zawsze byłam gruba, więc zawsze taka będę. Takie jest założenie, ale ja chcę to zmienić, bo pragnę perfekcji. Chudość jest jednym z warunków do bycia perfekcyjną. Jednak ta gonitwa zapędziła mnie w złe towarzystwo zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego, na które cierpię już ok. 2 lata, a walczę z nim od pół roku. Chcę być chuda mimo wszystko, więc nie macie po co mnie nawracać. To nic nie da.

W wakacje 2011 schudłam 9 kg. Potem miałam ok. 15 miesięczną przerwę, kiedy w zasadzie trzymałam swoją wagę i marnowałam czas. Teraz przyszedł czas na zrzucenie reszty kg.

Liczę na Wasze wsparcie w dążeniu do celu i obiecuję, że odwdzięczę się tym samym w miarę moich sił.

Ostatnia przerwa bardzo mi pomogła. Przez ostatnie 3 tygodnie starałam się jeść normalnie, ale nie wychodziło. Jednak najgorszy był pierwszy tydzień. Nie mogłam spać przez bóle brzucha. Ale nie takie normalne z przejedzenia tylko czułam się jakby wszystko z żołądka rozleciało mi się po całym organizmie. Zupełnie jak na odwyku. Miałam momenty, że chciałam napisać "umieram z bólu i wracam do Was bo więcej nie wytrzymam", ale trzymałam się postanowienia, bo bałam się, że jak teraz nie dam rady, to praktycznie się wkopię i nigdy z diety nie wyjdę. A tak przynajmniej lepiej się czuję i mam więcej sił. I udało mi się w pewnej części (co raz większej) zapanować nad moim zaburzeniem psychicznym.

Cieszę się, że nie zdecydowałyście się mnie zostawić samej po mojej ostatniej notce. I dziękuję Wam za to! Jednak postaram się nie spieprzyć teraz wszystkiego. Mam więcej sił niż wcześniej. Jest na serio lepiej. Dużo lepiej. Nawet mimo takiego gigantycznego wzrostu wagi czuję się świetnie.

Zmieniło się tyle, że dostałam świnkę morską. Teraz będę musiała się dzielić moimi warzywkami, ale mam wymówkę, żeby jeść ich więcej zamiast słodyczy albo mięsa. Obowiązków troszkę przybyło, ale ja się cieszę ;) Do tego dowiedziałam się, że mogę w lutym wyjechać do Hiszpanii, ale to jeszcze nie jest pewne. Dzisiaj mam urodziny, czyli nareszcie mogę mówić z czystym sumieniem, że mam 17 lat ^^.

Startuję z przekonaniem "im mniej tym lepiej" i może kiedyś zrobię sobie znowu limit, ale póki co lepiej mi bez niego.

Dawno tego nie robiłam, więc lecę Was odwiedzić kochane :*

Pa :)